Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

[:Φῶς στα πέταλα*]



 Πλεύση πάνω σε μια μικρή οικογένεια λέξεων σαν σε σχεδία χωρίς εφόδια προς τη λίμνη.

 

η πνευματική ζωή δεν είναι άλλο

 

από μια ατέλειωτη σειρά ταπεινώσεων

 

από κατωτέρους σου -

 

αυτό είναι το χώμα της

 

γιατί το πνεύμα που είναι η ανώτερη κατάσταση της ύλης

 

θέλει χώμα -
                        (Θραύσμα από το ΣΥΣΣΗΜΟΝ ἤ Τά Κεφάλαια του Νίκου Παναγιωτόπουλου)
 
Υπάρχει ένα μονοπάτι στην παράδοση που λέει πως όποιος ξέρει δεν μπορεί να διδάξει. Με αυτά τα δεδομένα ό,τι δεν είναι σπαραγμός μέσα στο νόμο χάνει γρήγορα το νόημά του και αυτό είναι μια αληθινή θέση τάξης που πρέπει πάσῃ θυσίᾳ να κρατηθεί.  Απόψε ο Raoul_Penman με τη βοήθεια του Νίκου Παναγιωτόπουλου θα πει ιστορία για λίμνη όπου φυλάγεται το παγκόσμιο κλάμα. Θα μπει δηλαδή στην περιοχή όπου το να μη βρίσκεις λέξεις να ομολογήσεις την αλήθεια είναι συνώνυμο με τη σωτηρία της ψυχής (ὁ καθένας στέκει στόν ἥσκιο τῆς συκιᾶς καί τῆς κληματαριᾶς του).Φως από την περιφέρεια – Σκοτάδι από το κέντρο. Το φως διπλασιάζεται από τη νύχτα. Η νύχτα της βαθιάς  ρίζας – παντοτινή. Βρές τα με το δαίμονα σου και συντονίσου λίγο μετά τις έντεκα e’δώ: http://www.metadeftero.gr/ (*Πρόταση: Μία σειρά εκπομπών για ένα ποίημα. Μία σειρά εκπομπών για το «Σύσσημον»)
 

 

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

[ΣΥΣΣΗΜΟΝ ἤ Τά Κεφάλαια]





Ὑπάρχουν δυό θάλασσες

καλιοῦνται φύση ἡ μιά πνεῦμα ἡ ἄλλη

καί δέ μοιάζουν - ἐξόν που εἶναι θάλασσες

καί πάρεξ πού ἑνώνονται.

Ἐκεί πού ἑνώνονται γεννιέται ἡ ἀνθρωπότητα

ἂν φτάσει

καθώς  γιά κεῖ  ἀρμενίζει ἀγέννητη.

Ἀρμενιστές πού φτάσαν στήν ἓνωση διηγιοῦνται ἱστορίες

πώς ὣς κι ἡ φύση παύει να εἶναι φυσική

προκειμένου να γίνει ἡ ἓνωση

πώς ὣς κι ἡ φύση δέχεται νά μή μοιάζει αὐτό πού εἶναι

γιά να γίνει ἡ ἓνωση.

Ἐκεῖ  πού ἑνώνονται φτιάχνεται μιά λίμνη μέσα στη θάλασσα.


                       (Θραύσμα από το ΣΥΣΣΗΜΟΝ ἤ Τά Κεφάλαια του Νίκου Παναγιωτόπουλου)





Είναι το "Σύσσημον" (αυτό που σημαίνει το ίδιο για σένα και γιά μένα, το συμφωνημένο σημάδι) ἥ "Τα Κεφάλαια" του Νίκου Παναγιωτόπουλου το νέο «Κουτσό»; Μια εσωτερική ανταρσία φαίνεται πως αναδύεται σιγά- σιγά με τον Ραούλ στο βάθος να νιαουρίζει από μέσα του. Για το κεφάλαιο που τέλειωσε η φλέβα ευχαριστεί την αρτηρία. (Έκφραση δάνεια από επιστολή και μια επανάληψη λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ))

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

μια παρατεταμένη παύση -

         η παραπάνω παύλα δεν είναι παύλα
         είναι ξόβεργα ή χαραματιά από δοξάρι
         δεν θυμάμαι, ψάχνομαι:
         διαβατήριο, κινητό. μικρός φάκελος.
         τίναγμα στ΄ακροδάκτυλα. σε θηλυκή,
         παράξενα οικεία γραφή,
         ένα όνομα· ανοίγω:
 
         αυτό


υ.γ μη με μαλώνεις - καλά χριστούγεννα
 

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

To κουτσό: Als das kind kind war



Σαν ήταν το παιδί παιδί,

περπάταγε και κούναγε τα χέρια,

ήθελε να'ταν το ρυάκι ποταμός,

ο ποταμός να'τανε χείμαρρος,

και τα λασπόνερα αυτά να'ταν η θάλασσα.

 



Σαν ήταν το παιδί παιδί,

δεν ήξερε πως είν' παιδί,

όλα γι'αυτόν είχαν ψυχή,

και οι ψυχές ήτανε όλες ένα.

 

 
 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

για τίποτε δεν είχε γνώμη,

συνήθειες δεν είχε,

συχνά καθόταν σταυροπόδι,

κι άρχιζε ξαφνικά να τρέχει,

είχε τσουλούφι στα μαλλιά

κι όταν το φωτογράφιζαν δεν έκανε φατσούλες.

 


 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

γι' αυτές τις ερωτήσεις ήταν η ώρα:

Γιατί είμαι εγώ εγώ και όχι εσύ;

Γιατί είμαι εγώ εδώ και όχι εκεί;

O χρόνος πότε άρχισε κι ο χώρος πού τελειώνει;

Mήπως δεν είναι παρά όνειρο η ζωή κάτω απ' τον ήλιο;

Mήπως αυτά που βλέπω, ακούω κι οσμίζομαι

δεν είναι παρά το είδωλο ενός κόσμου πριν τον κόσμο;

Στ' αλήθεια υπάρχει το κακό, και άνθρωποι

που είναι πραγματικά κακοί;

Πώς γίνεται εγώ, αυτό που είμαι εγώ,

να μην υπάρχω πριν να υπάρξω,

και κάποτε εγώ, αυτό που είμαι εγώ,

αυτό που ήμουν να μην είμαι πια;

 



Σαν ήταν το παιδί παιδί

σπανάκι κι αρακάς και το βραστό το κουνουπίδι

του στέκαν στο λαιμό

και τώρα όλα αυτά τα τρώει, κι όχι μονάχα στην ανάγκη.

 

 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

ξύπνησε μιά φορά σ' ένα κρεβάτι ξένο

και τώρα όλο έτσι γίνεται,

πολλοί του φαίνονταν τότε όμορφοι

και τώρα μόνο λίγοι, κατά τύχη,

έβλεπε καθαρά έναν παράδεισο

και τώρα το πολύ να τον φαντάζεται,

το Tίποτα τίποτα δεν του έλεγε

και τώρα αναρριγάει μπροστά του.

 


 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

ενθουσιαζόταν όταν έπαιζε,

έτσι ακριβώς και τώρα, όπως τότε, μα μονάχα

όταν αυτά τα έτσι είναι η δουλειά του.

 

 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

για φαγητό του'φτανε μήλο και ψωμί,

κι ακόμα έτσι είναι.

 

 

Σαν ήταν το παιδί παιδί,

μόνο σαν μούρα του'μοιαζαν στα χέρια του τα μούρα

και τώρα ακόμα το ίδιο,

τα φρέσκα τα καρύδια του'γδερναν τη γλώσσα

και τώρα ακόμα το ίδιο,

σ' όποιο βουνό και να βρισκότανε

ποθούσε ακόμα πιο ψηλό βουνό,

σε κάθε πάλι πόλη

ποθούσε πόλη ακόμα πιο μεγάλη,

κι ακόμα το ίδιο νοιώθει,

λαχτάραγε να βρει κεράσια στην κορφή του δέντρου

όπως και σήμερα ακόμα,

ντρεπότανε τον κάθε ξένο

κι ακόμα έτσι νοιώθει,

περίμενε το πρώτο χιόνι,

κι ακόμα έτσι περιμένει.

 

 


Σαν ήταν το παιδί παιδί,

ένα μπαστούνι έριξε στο δέντρο σαν ακόντιο,

που τρέμει εκεί και σήμερα ακόμα.

 
Απόψε λίγο μετά τις έντεκα ο raoul_penman σε μια θρυμματισμένη απόπειρα ραδιοφωνικής απόδοσης του αψεγάδιαστου ποιήματος "Als das kind kind war" του Πέτερ Χάνκε. Συντονίσου e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ξενοδοχείον ο νόστος



σε ζευγάρια πετούν τα αποδημητικά
φυσίγγια διασποράς τα κυνηγούν
να κάψουν τις ελπίδες που κρύβουν στις φτερούγες τους
- πουθενά κυνηγός μα το κυνήγι αέναο -

κρύες αγκάλες επιδότησαν τις φωλιές τους
ασύρματα κελαηδήματα μέσα από τις οθόνες
παγωμένη εικόνα του Βορρά του βάρβαρου
- κι εμείς που μείναμε, εξατμιζόμαστε βασανιστικά -

ανακαλύπτουν πως η ξενιτιά
κρύβει μέσα της, τη λέξη ιτιά
και την ποτίζουν δάκρυα καμιά φορά, μέσα απ' το ντέρτι
- πόσο μισώ τον μοιρολάτρη Καζαντζίδη -

τα αποδημητικά είδη θα εκλείψουν
όταν σ' ολόκληρη τη Γη
διατηρηθεί μια σταθερή θερμοκρασία
 
και το ξενοδοχείον ο νόστος
( η μεγαλύτερη αλυσίδα του κόσμου )
θα διαθέτει τα δωμάτιά της δωρεάν

 
                                                                       /stoned thinker/



:επανάληψη της εκπομπής της προηγούμενης εβδομάδας με το Raoul Penman να έρχεται στα λόγια του Stoned Thinker. Αυτή τη φορά πες μου μόνο αν του είπες "πλίίίζντ του μίτς για" ή "αμ χάπι ..." -λίγο μετά τις 23:oo e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

[:αν έχεις ανεβεί ποτέ σε δέντρο θα με καταλάβεις]



αν το scroll down παρέσερνε
 
κι εμάς στο βύθισμά του
 
δε θα είχαμε
 
φτάσει ήδη
 
στο κίτρινο
 
κουκούτσι
 
της
 
γ
 
η
 
ς
 
;
 
Α]πόψε λίγο μετά τις έντεκα ο raoul_penman έτοιμος πια για να σπάσει τα δεσμά του γνωστού χρόνου, του γνωστού χώρου τον φράχτη, έρχεται στα λόγια και μπαίνει στο μυαλό ενός κάποιου stoned thinker-ο οποίος αφού έχει ήδη απλώσει μια στρώση πάνω στο χαρτί -μια ραχοκοκαλιά κλωνάρι, γέρνει την πλάτη πίσω και τεντώνει τα σωθικά να καταλάβουν ότι ποίημα το ποίημα ζύγωνει η διάγνωση: Λοιπόν, αυτός που γύρευες, είσαι. Όλα υπήρξαν και θα υπάρξουν. (Όλα υπήρξαν: H αγάπη αποτελεί μια στιγμή Αναγνώρισης.) Τι νόμιζες πως είμαστε αγύριστα μυαλά; Αγύριστες κλεψύδρες είμαστε. Λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ))
 
 
 
 


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

[δεν είναι ο διάβολος / είναι η τέχνη ]


 

έσπαγε το καπάκι του κρανίου του

κι αφού αφαίρεσε προσεχτικά τα τσόφλια

-έθνη πάθη πίστη-

αποκαλύφθηκε η κεφαλή του

σαν ξεφλουδισμένο αυγό
 

γύρισε τότε και με κοίταξε με κάτι μάτια

με χρώμα ασυνάντητο από εμένα

θαρρώ κι από εσένα

και τότε το είδα το δαιμόνιο

να απλώνει τις παλάμες προς το μέρος μου

ήταν αυτές που με είχαν αγγίξει

και με απάνθρωπη φωνή

άκουσα να ξεστομίζει το αλησμόνητο

δεν είμαι ο διάβολος είμαι η Τέχνη

 

επικράτησε παύση πλανητική

τι μαντάτα που με βρήκαν είναι τούτα;
 
 
ήμουνα μαγεμένος
πιάσε με πιάσε με
τώρα τα δευτερόλεπτα μου είχαν φτάσει στο λαιμό
  
 
έρχομαι Τέχνη έρχομαι
                                                    
                                             (αμπερλουδαχαμίν, σαμψών ρακάς)

 
  E)άν είναι έτσι, μας λέει ο Giorgio Agamben, αν δεν υπάρχει δηλαδή άλλη ευτυχία παρά μόνο εκείνη που νοιώθουμε όταν είμαστε άξιοι για μαγεία, τότε καθίσταται κρυστάλλινος και ο αινιγματικός ορισμός της μαγείας που έδωσε ο Κάφκα, όταν έγραφε πως αν καλέσουμε τη ζωή με το σωστό όνομα, αυτή έρχεται, γιατί  “είναι η ουσία της μαγείας, που δεν δημιουργεί, αλλά καλεί». Αυτός ο ορισμός συνάδει προς την αρχαία παράδοση, την οποία καβαλιστές και νεκρομάντεις επιμελώς και με ευσυνειδησία ακολούθησαν σε κάθε εποχή, σύμφωνα με την οποία η μαγεία είναι ουσιαστικά μια επιστήμη των μυστικών ονομάτων. Τωόντι, κάθε πράγμα, κάθε ύπαρξη πέρα από το φανερό όνομα, έχει και ένα κρυφό, στο οποίο δεν μπορεί να μην απαντήσει. Να είσαι μάγος σημαίνει να γνωρίζεις και να επικαλείσαι αυτό το αρχιόνομα, αυτό το αρχέγονο και καταγωγικό όνομα. Εξού και οι ατέλειωτοι κατάλογοι ονομάτων –διαβολικών ή αγγελικών- με τα οποία ο νεκρομάντης εξασφαλίζει την κυριαρχία του επί των πνευματικών δυνάμεων. Το μυστικό όνομα είναι γι΄αυτόν μόνο η σφραγίδα της δικής του εξουσίας ζωής και θανάτου πάνω στο πλάσμα που το φέρει.

 Υ)πάρχει όμως μία άλλη , περισσότερο φωτεινή παράδοση, σύμφωνα με την οποία το μυστικό όνομα δεν είναι τόσο ο κώδικας της καθυπόταξης του πράγματος στον λόγο του μάγου, όσο, απεναντίας, το μονόγραμμα που επικυρώνει την απελευθέρωση του από τη γλώσσα. Το μυστικό όνομα ήταν το όνομα με το οποίο το δημιούργημα είχε κληθεί στον κήπο της Εδέμ, και προφέροντάς το, καθιστώντας φανερά τα ονόματα, ολόκληρη η Βαβέλ των ονομάτων γίνεται κομμάτια. Γι΄αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία, η μαγεία προσκαλεί στην ευτυχία. Στην πραγματικότητα, το μυστικό όνομα είναι η κίνηση με την οποία το δημιούργημα αποδίδεται εκ νέου στο άφατο. Σε τελική ανάλυση, η μαγεία δεν είναι γνώση των ονομάτων, αλλά νεύμα, πράξη, απομάγευση και απελευθέρωμα από το όνομα. Για τον λόγο αυτόν το μικρό παιδί δεν είναι ποτέ τόσο ευτυχισμένο όσο όταν επινοεί μία δική του μυστική γλώσσα. Η θλιψη του δεν απορρέει τόσο από την άγνοια των μαγικών ονομάτων, όσο από την ανικανότητα του να αποδεσμευτεί από το όνομα που του επέβαλαν. Μόλις το κατορθώσει, μόλις επινοήσει ένα καινούργιο όνομα, κρατά σφιχτά στα χέρια του την άδεια διέλευσης, το χαρτί που θα του επιτρέψει να εισέλθει στον παράδεισο, που το παραδίδει στην ευτυχία. Η ενοχή  έγκειται στο γεγονός ότι έχει ένα όνομα. Η δικαιοσύνη είναι άνευ ονόματος, όπως η μαγεία. Στερούμενο ονόματος, μακάριο, το δημιούργημα χτυπά την πόρτα της  χώρας των μάγων, οι οποίοι μιλούν μόνο με νοήματα και νεύματα.
 Α)πόψε ένα παιδί που λαμβάνει τη στάση του "κουτσό" μεταμορφώνεται ξαφνικά σε πελαργό και αναχωρεί από τη «γαμημένη ανθρωπότητα». Λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

*Σαμψών ρακά, χαρίλαε τρουβά, franz kafka, giorgio agamben, raoul penman, αγαπημένο μου υποκείμενο: είμαστε ανοικτοί σε όλους τους εαυτούς σας.
Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.facebook.com/events/1781939638744019/


(Τι σημαίνει «αμπερλουδαχαμίν»;  Ποιος Σαμψών Ρακάς ανοίγει τα αρχεία του Σαμψών Ρακά; Διαβάζει ο σατανάς ποίηση; Απόψε στη ραδιοφωνική μεταφορά του μπλογκ «Tο Κουτσό» ο raoul_penman επιδίδεται σ΄ ένα 60λεπτο teaser, σε μια σπουδή στην υποψία και καταθέτει ένα χάρτη ακρόασης του Αμπερλουδαχμίν [ιν κόνσερτ] -της μελοποιημένης δηλαδή απόπειρας του Χαρίλαου Τρουβά να λύσει το αίνιγμα της ποιητικής σύνθεσης του Σαμψών Ρακά μ΄ένα έργο εξ έργου. Δεκαέξι τετράγωνα για δεκαέξι ακροατές τη φορά. Λίγο μετά τις έντεκα συντονιστείτε e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ : Eίμαστε ανοικτοί σε όλους τους εαυτούς σας)
an θες περισσότερες πληροφορίες εδώ: