Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

[:αν έχεις ανεβεί ποτέ σε δέντρο θα με καταλάβεις]



αν το scroll down παρέσερνε
 
κι εμάς στο βύθισμά του
 
δε θα είχαμε
 
φτάσει ήδη
 
στο κίτρινο
 
κουκούτσι
 
της
 
γ
 
η
 
ς
 
;
 
Α]πόψε λίγο μετά τις έντεκα ο raoul_penman έτοιμος πια για να σπάσει τα δεσμά του γνωστού χρόνου, του γνωστού χώρου τον φράχτη, έρχεται στα λόγια και μπαίνει στο μυαλό ενός κάποιου stoned thinker-ο οποίος αφού έχει ήδη απλώσει μια στρώση πάνω στο χαρτί -μια ραχοκοκαλιά κλωνάρι, γέρνει την πλάτη πίσω και τεντώνει τα σωθικά να καταλάβουν ότι ποίημα το ποίημα ζύγωνει η διάγνωση: Λοιπόν, αυτός που γύρευες, είσαι. Όλα υπήρξαν και θα υπάρξουν. (Όλα υπήρξαν: H αγάπη αποτελεί μια στιγμή Αναγνώρισης.) Τι νόμιζες πως είμαστε αγύριστα μυαλά; Αγύριστες κλεψύδρες είμαστε. Λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ ))
 
 
 
 


Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

[δεν είναι ο διάβολος / είναι η τέχνη ]


 

έσπαγε το καπάκι του κρανίου του

κι αφού αφαίρεσε προσεχτικά τα τσόφλια

-έθνη πάθη πίστη-

αποκαλύφθηκε η κεφαλή του

σαν ξεφλουδισμένο αυγό
 

γύρισε τότε και με κοίταξε με κάτι μάτια

με χρώμα ασυνάντητο από εμένα

θαρρώ κι από εσένα

και τότε το είδα το δαιμόνιο

να απλώνει τις παλάμες προς το μέρος μου

ήταν αυτές που με είχαν αγγίξει

και με απάνθρωπη φωνή

άκουσα να ξεστομίζει το αλησμόνητο

δεν είμαι ο διάβολος είμαι η Τέχνη

 

επικράτησε παύση πλανητική

τι μαντάτα που με βρήκαν είναι τούτα;
 
 
ήμουνα μαγεμένος
πιάσε με πιάσε με
τώρα τα δευτερόλεπτα μου είχαν φτάσει στο λαιμό
  
 
έρχομαι Τέχνη έρχομαι
                                                    
                                             (αμπερλουδαχαμίν, σαμψών ρακάς)

 
  E)άν είναι έτσι, μας λέει ο Giorgio Agamben, αν δεν υπάρχει δηλαδή άλλη ευτυχία παρά μόνο εκείνη που νοιώθουμε όταν είμαστε άξιοι για μαγεία, τότε καθίσταται κρυστάλλινος και ο αινιγματικός ορισμός της μαγείας που έδωσε ο Κάφκα, όταν έγραφε πως αν καλέσουμε τη ζωή με το σωστό όνομα, αυτή έρχεται, γιατί  “είναι η ουσία της μαγείας, που δεν δημιουργεί, αλλά καλεί». Αυτός ο ορισμός συνάδει προς την αρχαία παράδοση, την οποία καβαλιστές και νεκρομάντεις επιμελώς και με ευσυνειδησία ακολούθησαν σε κάθε εποχή, σύμφωνα με την οποία η μαγεία είναι ουσιαστικά μια επιστήμη των μυστικών ονομάτων. Τωόντι, κάθε πράγμα, κάθε ύπαρξη πέρα από το φανερό όνομα, έχει και ένα κρυφό, στο οποίο δεν μπορεί να μην απαντήσει. Να είσαι μάγος σημαίνει να γνωρίζεις και να επικαλείσαι αυτό το αρχιόνομα, αυτό το αρχέγονο και καταγωγικό όνομα. Εξού και οι ατέλειωτοι κατάλογοι ονομάτων –διαβολικών ή αγγελικών- με τα οποία ο νεκρομάντης εξασφαλίζει την κυριαρχία του επί των πνευματικών δυνάμεων. Το μυστικό όνομα είναι γι΄αυτόν μόνο η σφραγίδα της δικής του εξουσίας ζωής και θανάτου πάνω στο πλάσμα που το φέρει.

 Υ)πάρχει όμως μία άλλη , περισσότερο φωτεινή παράδοση, σύμφωνα με την οποία το μυστικό όνομα δεν είναι τόσο ο κώδικας της καθυπόταξης του πράγματος στον λόγο του μάγου, όσο, απεναντίας, το μονόγραμμα που επικυρώνει την απελευθέρωση του από τη γλώσσα. Το μυστικό όνομα ήταν το όνομα με το οποίο το δημιούργημα είχε κληθεί στον κήπο της Εδέμ, και προφέροντάς το, καθιστώντας φανερά τα ονόματα, ολόκληρη η Βαβέλ των ονομάτων γίνεται κομμάτια. Γι΄αυτό, σύμφωνα με τη διδασκαλία, η μαγεία προσκαλεί στην ευτυχία. Στην πραγματικότητα, το μυστικό όνομα είναι η κίνηση με την οποία το δημιούργημα αποδίδεται εκ νέου στο άφατο. Σε τελική ανάλυση, η μαγεία δεν είναι γνώση των ονομάτων, αλλά νεύμα, πράξη, απομάγευση και απελευθέρωμα από το όνομα. Για τον λόγο αυτόν το μικρό παιδί δεν είναι ποτέ τόσο ευτυχισμένο όσο όταν επινοεί μία δική του μυστική γλώσσα. Η θλιψη του δεν απορρέει τόσο από την άγνοια των μαγικών ονομάτων, όσο από την ανικανότητα του να αποδεσμευτεί από το όνομα που του επέβαλαν. Μόλις το κατορθώσει, μόλις επινοήσει ένα καινούργιο όνομα, κρατά σφιχτά στα χέρια του την άδεια διέλευσης, το χαρτί που θα του επιτρέψει να εισέλθει στον παράδεισο, που το παραδίδει στην ευτυχία. Η ενοχή  έγκειται στο γεγονός ότι έχει ένα όνομα. Η δικαιοσύνη είναι άνευ ονόματος, όπως η μαγεία. Στερούμενο ονόματος, μακάριο, το δημιούργημα χτυπά την πόρτα της  χώρας των μάγων, οι οποίοι μιλούν μόνο με νοήματα και νεύματα.
 Α)πόψε ένα παιδί που λαμβάνει τη στάση του "κουτσό" μεταμορφώνεται ξαφνικά σε πελαργό και αναχωρεί από τη «γαμημένη ανθρωπότητα». Λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

*Σαμψών ρακά, χαρίλαε τρουβά, franz kafka, giorgio agamben, raoul penman, αγαπημένο μου υποκείμενο: είμαστε ανοικτοί σε όλους τους εαυτούς σας.
Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.facebook.com/events/1781939638744019/


(Τι σημαίνει «αμπερλουδαχαμίν»;  Ποιος Σαμψών Ρακάς ανοίγει τα αρχεία του Σαμψών Ρακά; Διαβάζει ο σατανάς ποίηση; Απόψε στη ραδιοφωνική μεταφορά του μπλογκ «Tο Κουτσό» ο raoul_penman επιδίδεται σ΄ ένα 60λεπτο teaser, σε μια σπουδή στην υποψία και καταθέτει ένα χάρτη ακρόασης του Αμπερλουδαχμίν [ιν κόνσερτ] -της μελοποιημένης δηλαδή απόπειρας του Χαρίλαου Τρουβά να λύσει το αίνιγμα της ποιητικής σύνθεσης του Σαμψών Ρακά μ΄ένα έργο εξ έργου. Δεκαέξι τετράγωνα για δεκαέξι ακροατές τη φορά. Λίγο μετά τις έντεκα συντονιστείτε e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ : Eίμαστε ανοικτοί σε όλους τους εαυτούς σας)
an θες περισσότερες πληροφορίες εδώ:
 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

[Tο Κουτσό: αμπερλουδαχαμίν]



5-6, 12-13, 19-20, 26-27 του Νοέμβρη]

Τι σημαίνει «Αμπερλουδαχαμίν»; Ο Χαρίλαος Τρουβάς μελοποιώντας μια εκλογή από το βιβλίο προσπαθεί να λύσει το αίνιγμα του Σαμσών Ρακά απαντώντας στην ποιητική σύνθεση με μία μουσική σύνθεση. Με ένα έργο εξ έργου. Τραγουδώντας το στο πιάνο, το παρουσιάζει ζωντανά όλα τα σαββατοκύριακα του Νοέμβρη στο χώρο που το εμπνεύστηκε: σε ένα συνηθισμένο δυάρι των Αμπελοκήπων, πλησίον του ομώνυμου σταθμού του Μετρό. Δεκαέξι κομμάτια για δεκαέξι ακροατές τη φορά. Απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση θέσεων στο 6977721133. Στο χώρο θα εκτίθενται ζωγραφικά έργα που δημιούργησε ο Σαμσών Ρακάς ενώ θα διατίθεται η μουσική σε cd.

Είσοδος δωρεάν.
Μουσική διάρκεια: 40 λεπτά

ΥΓ: Το εξαντλημένο από καιρό Αμπερλουδαχαμίν, αν και συμφιλιωμένο με τη σιωπή του, επανεκδίδεται ως τιμητική προσφορά στην μελοποίησή του, και πριν πάρει το δρόμο των βιβλιοπωλείων θα διανέμεται αποκλειστικά στο χώρο των σπιτικών συναυλιών.

Για περισσότερα ίνφο μπες e΄δώ: https://www.facebook.com/events/1781939638744019/



Καλησπέρα 6977 72 11 33 – μπορώ να κάνω μία κράτηση για τις 19 Νοεμβρίου; Θα ήθελα (εκτός από ένα πόλεμο) μία θέση (μυστική) για τον εντεκάχρονο Ραούλ, μία θέση (στο πάτωμα) για μένα, μία θέση (σε καναπέ) για τη μάνα μου, δύο θέσεις (κοντά σε παράθυρο) για τις κόρες μου, ένα (άδειο)σκαμπό για τον πατέρα μου, μία θέση ( ναι χωράνε) για όλες τις πρώην μου, μία θέση για το προσωπικό μου φωτογράφο Μανόλη Λαγουτάρη (για να΄χω κι εγώ συμπότες!) και μία θέση (κάπου κοντά μου) για την Ωραία των ονομάτων  -το κάθαρμα του μεγαλείου μου - που στις μέρες μας ακούει σ΄ένα όνομα, μισό Παναγιά / μισό δικτάτορας. Καλή μας αντάμωση στα σπιτικά αμπερλουδαχαμίν του νοέμβρη. Εκεί όπου ο Χαριλάος Τρουβάς κάθε σαββατοκύριακο θα κοπανάει τα πιάνα και ο Σαμψών Ρακάς –όπως πάντα-τις ψυχές μας. Ελάτε ))) Ζητείται λαός για εξέγερση!

*απόψε η ραδιοφωνική μεταφορά του μπλογκ θα μεταδοθεί  εκτάκτως στις 19: 00 (αντί στις 23:00) e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/

 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

[Η ιστορία των νεφών και άλλα ποιήματα]


Σε περίπτωση άγχους, πένθους, ζήλιας ή κατάθλιψης

συνιστάται η ενατένιση των νεφών.

Με τα χρυσοκόκκινα απογευματινά τους περιγράμματα

ξεπερνούν τα  έργα του Πατινίρ και του Τιέπολο.

Τα πιο φευγαλέα απ΄όλα τα αριστουργήματα,

πιο δύσκολο να τα μετράς απ΄ό,τι ένα κοπάδι ταράνδων,

δεν καταλήγουν σε κανένα μουσείο.

 
Η αρχαιολογία των νεφών – μια επιστήμη

για τους αγγέλους. Πράγματι, χωρίς σύννεφα

όλα τα έμβια θα αφανίζονταν. Είναι εφευρέτες:

Δεν θα υπήρχε φωτιά δίχως αυτά, ούτε ηλεκτρικό φως.

Πράγματι, σε περίπτωση εξάντλησης, θυμού κι απελπισίας

Συνιστάται να στρέφει κανείς τα μάτια

προς τον ουρανό.





Ο γαλανός ουρανός είναι γαλανός

Με αυτό έχουν λεχθεί τα πάντα

για τον γαλανό ουρανό.
 
Αντίθετα, αυτά τα ιπτάμενα σταυρόλεξα-
παρότι η ερμηνεία τους αλλάζει διαρκώς,
ο καθένας μπορεί να τα ερμηνεύσει.
 

Είναι άπιαστα, εκεί ψηλά,

νεφελώδη. Και πόσο απαλά βαδίζουν προς τον θάνατο!

Τίποτα εδώ κάτω δεν αφανίζεται τόσο ανώδυνα.


Τα σύννεφα δεν έχουν κανένα φόβο, σαν να ήξεραν:

πως θα έρχονται σε αυτό τον κόσμο

ξανά και ξανά.

 
***********
(:απόσπασμα από την ιστορία των νεφών και κάποια άλλα ποιήματα του Hans Magnus Enzensberger σε μετάφραση του Γιώργου Πρεβεδουράκη,  εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ)
(Σύγνεφα ξεκουτιάρικα διασημότητες της αιθρίας. Όσα περισσότερα υπάρχουν, τόσα περισσότερα μπορούν να παραληφθούν, ή μήπως το μόνο που αυξάνεται να είναι αυτό που σου διαφεύγει;  Είναι γριφώδη , αυτά τα ραγισμένα ουράνια τόξα, ίχνη μιας πτώσης, στήλες φωτός και φωτοστέφανα. Ένα είναι σίγουρο. Θα επιβιώσουν μετά από εμάς για μερικά εκατομμύρια χρόνια, πάνω-κάτω. (Ο) Raoul_Penman απόψε, λιγο μετά τις έντεκα στο ημίχρονο μεταξύ δύο πολέμων, πριν από την τρίτη πράξη, λίγο μετά την τελευταία προειδοποίηση-  ανασαίνει, θροΐζει, φουσκώνει, μυρίζει και διαβάζει την ιστορία των νεφών και κάποια άλλα ποιήματα του Hans Magnus Enzensberger σε μετάφραση του Γιώργου Πρεβεδουράκη από τις εκδόσεις http://www.panopticon.gr/  . Η πεταλούδα που αναμένεται να αναδυθεί μέσα από αυτό το σωρό ανήκει σ΄ένα άγνωστο είδος - e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/
 
 

 

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

[Είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να μην είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι]




κι όλη την ποίηση του κόσμου να διαβάσεις
ποιητής δε γίνεσαι
αν δε διαβάσεις πως
όλη η ποίηση του κόσμου
θέλει να κρύψει ένα και μόνο ποίημα:
αυτό που πρόκειται να γράψεις

                                                             (σαμψών ρακάς)

α)γκαλιά μ΄όλα του τα κουκούτσια ο Raoul_Penman επιστρέφει για να βάλει στο βλέφαρο του αυτό ακριβώς το ποίημα. Αφήνωντας τα γράμματα του να γλιστρήσουν πάνω στη φωτεινή του ρυτίδα, ακολουθεί  το μέτρο της αναπνοής, τον κόμπο στο μαντίλι, το βάρος του σώματος πάνω στο κατώφλι, το μήκος του βέλους του στο χέρι. Γιατί πρώτα ήρθε η παιδική ηλικία και μετά ήρθαν τα παιδιά. Τα παιδιά που επιθυμούν  να αντικαταστήσουν την ανθρωπότητα. Τα παιδιά που χρειάζονται μικρά πόδια και μεγάλη μουσική. Τα παιδιά που χρειάζονται να περπατούν και να ψηλώνουν. aπόψε λίγο μετά τις έντεκα e΄δώ  http://www.metadeftero.gr/ τα γεγονότα γίνονται ιστορικά προσπερνώντας προηγούμενα γεγονότα και τα παιδιά γίνονται άνθρωποι προσπερνώντας τους εαυτούς τους.
 
 

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

[κουβεντούλες με τον Hans Magnus Enzensberger]


Κάθε σούρουπο λίγο πριν γίνουν λάφυρο του κτήνους,
οι τρόφιμοι της άλαλης αγάπης μπροστά από δέκα μικρόφωνα
διακηρύττουν στο κουρασμένο τους νησί:
Τα καταφέραμε.
Το λάδι γυαλίζει πάνω στα πολυβόλα.
Η ζάχαρη κολλάει στα πουκάμισα.
Η ποίηση τα τίναξε.

Ναι, αν δεν είχα μόνο αυτό το σύνθημα
να μου ψιθυρίζει στο αυτί
κάθε φορά που δρασκελίζω τη Χάρητος
την ιστορία των νεφών: πανικός, αλτ)σχάιμερ,
ζητωκραυγές, αναταραχή, εξέγερση.
Όλα έρχονται διαφορετικά, τελείως διαφορετικά.
Η γαλάζια φλέβα πάλλεται,
ένα κόκκινο θαύμα
που δεν το βιώνουμε
ανατέλλει.
Η πληγή του εφικτού
αιμορραγεί ακόμα.

Σαν τροπική προσευχή
σαν τον ήλιο σου...


[Συγχώραμε αλλά  είδα σε όνειρο να μου δίνεις μολύβι. Δεν θυμάμαι αν το είχα ζητήσει. Αυτό ίσως να μην έχει και τόση σημασία.  Αυτό που σίγουρα έχει σημασιά είναι ότι σήμερα βρέθηκα με το ίδιο αυτό μολύβι να κρατάω σημειώσεις ανάμεσα στα κενά διαστήματα των στίχων του "Η ιστορία των νεφών και άλλα ποιήματα" του Hans Magnus Enzensberger σε μετάφραση του Γιώργο Πρεβεδουράκη από τις εκδόσεις http://www.panopticon.gr/ . Βιβλίο που θα ήθελα να το διαβάσεις Έτσι. και Αλλιώς.]


 
 

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

[λέγε με ήλιο του Σεπτέμβρη]

 
Πές μου το πάλι πὼς θὰ μὲ θυμᾶσαι κι ἐγὼ θὰ σὲ πιστέψω.

Ποιὸς θὰ μποροῦσε ἀλήθεια νὰ κρατήσει τὸ τιμόνι σὲ τούτους
                                                              τοὺς καιρούς;

Χάλασε κι ἡ πυξίδα χαθῆκαν οἱ προορισμοὶ
τὰ κύματα σηκώθηκαν ὡς τὸ μυαλὸ σβήσανε οἱ αἰῶνες
τόσες πατρίδες τόσες προσπάθειες μέσα μου καμένες.


Ἂσ’ τοὺς ἀνέμους νὰ μᾶς πᾶνε ὅπου θέλουν
ἂσ’ τοὺς ἀνέμους καὶ τὸ τυφλὸ κρασὶ
τὸ ματωμένο φῶς πάνω στὰ χείλη σου, τὸ ψέμα κι ἡ ὀμορφιά σου

 
πές μου τὸ πάλι
 πές μου τὸ πάλι πὼς θὰ μὲ θυμᾶσαι κι ἐγὼ θὰ σὲ πιστέψω.
 
                                               (Τὸ κρασὶ τῶν Φαιάκων, Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος)
 
α)πέναντι σε μια «πρόοδο» που αλέθει τα πάντα o raoul _penman - ο πιστός μανδαρίνος της αγάπης σου, της ψυχής σου δούλος και αφηγητής - aπόψε λίγο μετά τις 21:oo διακονεί το ακριβό και το πολύτιμο των στίχων του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου και προτιμώντας τις προσηλώσεις, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής παρά τις πεποιθήσεις επιμένει στην υπεράσπιση του ρίγους.
 
Ας ξαναπούμε λοιπόν τη σκάφη σκάφη, μήπως και ξαναγίνει η μέρα μέρα:
Ό,τι είναι υπαρκτό δεν είναι αληθινό. Αλήθεια και πραγματικότητα δεν συμπίπτουν. Χρειάζεται να λάβουμε αποστάσεις από την πραγματικότητα, να ταξιδέψουμε μέσα στο χρόνο για ν΄ανακαλύψουμε την αλήθεια όσων εμπειριών νοηματοδοτούν τη ζωή μας. 

«Ζούμε πια μέσα στον χρόνο». Οι εικόνες έχουν δοθεί πια στους ποιητές• η ικανότητα να τις θυμηθούν είναι πολύ πιο σημαντική από την ικανότητα να τις δημιουργήσουν. Μια θαλασσόβρεχτη συντροφικότητα - το δικό μας θαύμα e΄δώ: http://www.metadeftero.gr/ κι ας μην αγιάσουμε ποτέ.           

Υ.γ:  O πιστός μανδαρίνος της αγάπης σου, της ψυχής σου δούλος και αφηγητής δεν έχει άλλα επιχειρήματα – επικαλείται απλώς τον άνεμο τον ήλιο τη βροχή και το «κλέφτικο» του Γιώργου Πρεβεδουράκη. Σαν ένα κύμα θα ΄ρθει η απάντηση. Ή σαν το ξαφνικό το φως που αστράφτει στον ορίζοντα –φανάρι που δεν το ΄δειχναν οι χάρτες. Δώσε το στίγμα κι ετοιμάσου μια για πάντα να ξυπνήσεις_
 
(Fώτο: State of mind / mixed media play on an idea -στα σκαριά που λένε - της Demie K. Aas)